In 2005 exposeerde Miroslav Tichý zijn fotobeelden in de Zeno X gallerij in Antwerpen. Tichý is Tjechisch kunstenaar. Hij had een veelbelovende toekomst voor zich in het artistieke milieu als schilder. Door de opkomst van het communisme viel deze droom echter in dingelen. Hij koos voor het leven als clochard, als zwerver. Tijdens deze periode maakte hij foto’s van lokale vrouwen, met camera’s die hij zelf in elkaar knutselde. En later, in 2005, zijn het net deze foto’s waarmee hij solo-tentoonstellingen doet. Zou ik deze foto’s dan nog klasseren onder ‘huis-tuin-en-keukenfotografie’? Want ze zijn ook niet getrokken om esthethisch vernieuwend of orgineel te zijn, maar toch voelen we dat het hier om meer gaat dan louter een momentopname, waarbij de waarde vooral van emotionele aard is.

Toen ik mijn een van de vorige posts schreef dat ik me vooral met 3 vragen wilde bezighouden, was dit eigenlijk fout. Laat ons zeggen dat ik me met één vraag expliciet bezighoud, en dat de andere twee vragen hier een logisch gevolg van zijn. Het is dus vooral het ‘Waarom?’ van het hele gebeuren dat me bezighoudt. En als je onderzoekt waarom mensen foto’s trekken, is het ook logisch dat je dan zowel vormelijk als inhoudelijk de foto’s bekijkt, onderzoekt, …

Volgend op het lijstje staat: “The cult of the amateur” door Andrew Keen. Hij bespreekt met een eerder pessimistische ingesteldheid het web 2.0-gebeuren. Hieronder verstaan we ‘het nieuwe web’: youtube, google, blogging, … Op nostalgische wijze klaagt hij het verlies aan echtheid van de auteur aan.

Een artikel over zijn boek vindt je hier. Op dit adres vindt je ook een van zijn toespraken waarin hij zijn boek bespreekt…

Momenteel lees ik ‘Het fotografisch genoegen’ van Arjen Mulder. Mulder behandelt in dit werk ook de overgang van analoog naar digitaal in de fotografie.

Nog tot vandaag 5 februari wordt er in Metropolis Antwerpen reclame gemaakt voor een nieuwe camera van Sony: de Sony Cybershot T2. Op het eerste zicht is er aan deze camera niets nieuw behalve misschien de flashy kleuren. Toch komt Sony echter met een merkwaardige nieuwe functie: de Smile Shutter.

De Smile Shutter is een functie waarbij jouw camera gezichten herkend, en vooral hun glimlach. De camera trekt enkel een foto als je lacht, anders niet. Uiteraard vindt je geen technische uitleg over hoe dit principe werkt, maar volgens mij registreert het de vorm van de ogen en de mond en hun verhouding tov elkaar, of misschien kijkt hij wel naar het wit van je tanden? Allesinds, een grappige maar ietwat overbodige functie lijkt me. Wel vind ik het opvallend dat deze functie volledig gebaseerd is op de manier waarop mensen foto’s trekken dezer dagen: van dichtbij, het gezicht als center van de foto. Werkt de functie nog even goed, als we een foto willen waarop de persoon in kwestie volledig opstaat, mooi gecentreerd, van een meter of 10 afstand?

Allesinds wel een mooie stand van Sony in Metropolis Antwerpen. Leuk om zelf eens je foto te laten trekken. Of als je liever kijkt naar de mensen die dit reeds hebben gedaan, kan je hier ook alle foto’s bekijken. Meer info over de camera’s of de functie vindt je uiteraard op http://www.sony.be.

Hieronder heb ik een aantal uitzonderingen gepost, oude foto’s die mij meteen in het oog sprongen omdat ze zo anders waren dan de andere…

Dit kenmerk is ook vandaag de dag nog geldig: we trekken foto’s van eenmalige of speciale gebeurtenissen en gelegenheden. Hierboven zien we oa trouwfoto’s, vakantiefoto’s, een foto’s wanneer een van de kinderen bij de sint staat, het atomium tijdens de expo 1958, communiefoto’s, …

Ook vandaag zien we dat een overgroot aandeel van de foto’s bestaat uit foto’s genomen op vakantie, bij een geboorte, bij een communie, … Een speciale gelegenheid vraagt erom te worden vastgelegd op papier.

Tussen de oude foto’s zaten heel veel portretfotos. Op vele van deze stond achteraan de fotograaf dan vermeldt. Camera’s waren niet zo in de omloop als nu en de mensen lieten vaker door een professionele fotograaf een portret trekken, zeker de beter gegoede.

Bij het inscannen van de foto’s die ik verzameld heb oa bij mijn grootouders, maakte ik me onmiddelijk enkele eerste bedenkingen… Eerst en vooral merkte ik dat er vroeger veel meer werd geposeerd. Men stond stil, keek naar de camera, lachte, … Een foto was iets kostbaar en je werd niet elke dag gefotografeerd dus je kon er maar beter dat je er deftig opstaan. Op elke scan uit mijn schetsboek hieronder, zien we het terug in elke foto.

Momenteel wil ik me vooral toespitsen op 3 vragen binnen de huis-tuin-en-keuken-fotografie tov de digitalisering van de fotografie:

- Waarom fotografeert men? ( reden, drijfveer )

- Wat wordt er gefotografeert? ( inhoud, onderwerp )

- Op welke manier wordt er gefotografeerd? ( vormelijke resultaat )

Door de komst van de digitale fotografie zijn de antwoorden op deze vragen niet meer zo vanzelfsprekend. Om een antwoord te geven op deze vragen ben ik met een vergelijkende studie begonnen: ik vergelijk de foto’s die mijn grootouders maakten, die mijn ouders maken, die ik zelf maak, … om zo de komst van de digitale fotografie binnen de huis-tuin-en-keukenfotografie te bestuderen.