Wat me zo bezighoudt aan de overgang van analoge naar digitale fotografie, is het feit dat er zo’n overload aan beeld is. Een foto maken kost niets meer. Je kan kostenloos fotograferen, experimenteren en diezelfde avond mail je de foto’s door naar een vriend in NY. Of je zet ze op Facebook, Flickr, of je eigen blog. Als je ze liever thuis op de kast hebt staan, koop je een digitaal kadertje waarbij de foto’s om de zoveel tijd verwisselen. Langst alle kanten worden we overladen met beelden.

Toen ik voor het eerst nadacht over wat ik zou bespreken in mijn masterproef, bedacht ik me dat het iets zou moeten zijn wat me bezighield, en bezig kon blijven houden. Het moment van verlichting kwam er op een gegeven moment tijdens een verrassingsfeest…

Daar speelde zich voor mijn ogen een tafereel af waarbij ik spontaan dacht: dit is het. De jarige persoon in kwestie kwam binnen, en voor dat er enige reactie mogelijk was, werd zij overstelpt door flashes van alle mogelijke hoeken. Na de ‘Verrassing!’skreet werd er door vele mensen ipv gefeliciteerd, de moment digitaal vereeuwigd. Het gevolg was een rare situatie voor de verraste, omdat zij plots het middelpunt van een tiental foto’s was, terwijl de gewoonlijke gebruiken ( het feliciteren, de 3 kussen, … ) op de tweede plaats kwamen.

Natuurlijk is deze bijzonder cynische visie een beetje overdreven: uiteraard vergat niet iedereen te feliciteren en het feest op zich was niet minder gezellig omdat velen de verrassingsmoment probeerden te fotograferen. Maar toch was er in mij een lampje gaan branden: dit moet ik behandelen in mijn masterproef: de digitale revolutie in de fotografie en alles wat erbij komt zien.