oSkope visual search is dé nieuwe zoekmachine. Je kan kiezen uit welke sites je zelf zoekt ( flickr, ebay, youtube, … ), je geeft je zoekterm in en de zoekresultaten verschijnen. Op zich niets nieuws! Wat oSkope echter nieuw maakt, is de voorstelling van de zoekresultaten: het visuele aspect wordt uitgespeeld. Het is moeilijk te verwoorden, maar oh zo mooi om te ervaren. Daarom zeg ik: allen daarheen… http://www.oskope.com

Volgend op het lijstje staat: “The cult of the amateur” door Andrew Keen. Hij bespreekt met een eerder pessimistische ingesteldheid het web 2.0-gebeuren. Hieronder verstaan we ‘het nieuwe web’: youtube, google, blogging, … Op nostalgische wijze klaagt hij het verlies aan echtheid van de auteur aan.

Een artikel over zijn boek vindt je hier. Op dit adres vindt je ook een van zijn toespraken waarin hij zijn boek bespreekt…

Momenteel lees ik ‘Het fotografisch genoegen’ van Arjen Mulder. Mulder behandelt in dit werk ook de overgang van analoog naar digitaal in de fotografie.

Nog tot vandaag 5 februari wordt er in Metropolis Antwerpen reclame gemaakt voor een nieuwe camera van Sony: de Sony Cybershot T2. Op het eerste zicht is er aan deze camera niets nieuw behalve misschien de flashy kleuren. Toch komt Sony echter met een merkwaardige nieuwe functie: de Smile Shutter.

De Smile Shutter is een functie waarbij jouw camera gezichten herkend, en vooral hun glimlach. De camera trekt enkel een foto als je lacht, anders niet. Uiteraard vindt je geen technische uitleg over hoe dit principe werkt, maar volgens mij registreert het de vorm van de ogen en de mond en hun verhouding tov elkaar, of misschien kijkt hij wel naar het wit van je tanden? Allesinds, een grappige maar ietwat overbodige functie lijkt me. Wel vind ik het opvallend dat deze functie volledig gebaseerd is op de manier waarop mensen foto’s trekken dezer dagen: van dichtbij, het gezicht als center van de foto. Werkt de functie nog even goed, als we een foto willen waarop de persoon in kwestie volledig opstaat, mooi gecentreerd, van een meter of 10 afstand?

Allesinds wel een mooie stand van Sony in Metropolis Antwerpen. Leuk om zelf eens je foto te laten trekken. Of als je liever kijkt naar de mensen die dit reeds hebben gedaan, kan je hier ook alle foto’s bekijken. Meer info over de camera’s of de functie vindt je uiteraard op http://www.sony.be.

Na een aantal vruchteloze pistes te hebben doorzwommen, ben ik me beginnen afvragen waar die overload zich nu voornamelijk bevindt. Zo heb ik een deel afgebakend binnen de fotografie:
de huis-tuin-en-keukenfotografie. Hieronder versta ik: foto’s die getrokken worden zonder dat er geprobeerd wordt esthetisch vernieuwend of orgineel te zijn. De foto’s zijn enkel momentopnames, sfeerbeelden zonder de bedoeling kunst te zijn. De waarde is eerder emotioneel dan artistiek.

Dit is zeker geen demigrerende term. Ikzelf trek ook graag eens een foto. (In de afgelopen 3 jaar heb ik 2667 foto’s zélf getrokken en bewaard.) Verjaardagen, feesten, … elke gelegenheid is een goede gelegenheid om te fotograferen. Zowel op een familiefeest als op een wilde cafénacht komt de camera boven. Mensen hebben de behoeften om elke herinnering vast te leggen, en de digitale fotocamera is hier het perfecte instrument voor. Het is die behoefte die me inspireerd in dit onderzoek.

Wat me zo bezighoudt aan de overgang van analoge naar digitale fotografie, is het feit dat er zo’n overload aan beeld is. Een foto maken kost niets meer. Je kan kostenloos fotograferen, experimenteren en diezelfde avond mail je de foto’s door naar een vriend in NY. Of je zet ze op Facebook, Flickr, of je eigen blog. Als je ze liever thuis op de kast hebt staan, koop je een digitaal kadertje waarbij de foto’s om de zoveel tijd verwisselen. Langst alle kanten worden we overladen met beelden.

Toen ik voor het eerst nadacht over wat ik zou bespreken in mijn masterproef, bedacht ik me dat het iets zou moeten zijn wat me bezighield, en bezig kon blijven houden. Het moment van verlichting kwam er op een gegeven moment tijdens een verrassingsfeest…

Daar speelde zich voor mijn ogen een tafereel af waarbij ik spontaan dacht: dit is het. De jarige persoon in kwestie kwam binnen, en voor dat er enige reactie mogelijk was, werd zij overstelpt door flashes van alle mogelijke hoeken. Na de ‘Verrassing!’skreet werd er door vele mensen ipv gefeliciteerd, de moment digitaal vereeuwigd. Het gevolg was een rare situatie voor de verraste, omdat zij plots het middelpunt van een tiental foto’s was, terwijl de gewoonlijke gebruiken ( het feliciteren, de 3 kussen, … ) op de tweede plaats kwamen.

Natuurlijk is deze bijzonder cynische visie een beetje overdreven: uiteraard vergat niet iedereen te feliciteren en het feest op zich was niet minder gezellig omdat velen de verrassingsmoment probeerden te fotograferen. Maar toch was er in mij een lampje gaan branden: dit moet ik behandelen in mijn masterproef: de digitale revolutie in de fotografie en alles wat erbij komt zien.